Αρχείο για Σεπτεμβρίου, 2012

Να  επισκεφτείς την Κωνσταντινούπολη  και να μην  καπνίσεις ένα Ναργιλέ θα το θεωρούσα  ατόπημα  , είναι μια διαφορετική εμπειρία (ενίοτε  και γευστική αφού δοκιμάζεις καπνό με γεύση φρούτων και μπαχαρικών ) που αξίζει να ζήσει ο κάθε ψαγμένος ταξιδιώτης . Ας δούμε πρώτα τι είναι ο ναργιλές ή  αργιλές  είναι μια  συσκευή καπνίσματος ασιατικής προέλευσης όπου ο καπνός φιλτράρεται πρώτα από το  νερό. Η γυάλινη σφαίρα φέρει καθαρό νερό μέχρι την μέση. Ο ναργιλές είναι συνηθισμένος στα μουσουλμανικά κράτη ενώ σχετικά διαφοροποιημένος απαντάται και σε άλλες ασιατικές χώρες. Τα τελευταία χρόνια η χρήση του παρουσιάζει αύξηση όχι ως καθημερινή συνήθεια αλλά ως δείγμα διαφοροποίησης και στύλ. Το χαρμάνι του ναργιλέ είναι καπνός υγρός και αρωματισμένος και ονομάζεται τουμπεκί. Λουλάς ονομάζεται η κεραμική διάτρητη εστία. Μαρκούτσι ή τσιμπούκι είναι ο εύκαμπτος σωλήνας που καταλήγει σε επιστόμιο. Επισκεφτήκαμε το ναργιλετζίδικο   CORLULU  ALIPASA  MEDRESESI  που βρίσκεται κοντά στη κλειστή αγορά  Καπαλί  Τσαρσί . Σε χρόνο ρεκόρ μας έφεραν τους ναργιλέδες  που είχαν καθαρές μποτίλιες και μαρκούτσια , μας έδωσαν από τρεις  πλαστικές πιπέτες  σε περίπτωση που χαλάσει καμιά  για να ρουφάμε τον καπνό , ενώ ένας σερβιτόρος  μας εφοδίαζε κάθε ένα  τέταρτο  με  φρέσκο-αναμμένα  κάρβουνα  για να  «καίγεται»  ο καπνός . Απαραίτητα συνοδευτικά για τον ναργιλέ είναι  ένας καλοψημένος Τούρκικος καφές  και το παραδοσιακό τσάι τους  που σου αφήνει στο τέλος μια ελαφριά πικράδα . Μια συμβουλή   όταν καπνίζετε τον ναργιλέ σας μην  το τοποθετήσετε σε ψηλό μέρος, Το θεωρούν μεγάλη αγένεια οι γείτονες μας . Αφήστε τον, καλύτερα, στο πάτωμα. Επίσης, μην ανάψετε ποτέ τσιγάρο μετά τον ναργιλέ γιατί θα σας πονέσει ο λαιμός και θα έχετε ένα ξερό βήχα για λίγη  ώρα . Εκείνο που δεν κατάλαβα ήταν η ονομασία του  μέρους που λεγόταν μεντρεσές , η απορία μου λύθηκε  όταν έφτασα στο ξενοδοχείο  και ψάχνοντας  τα λήμματα της  wikipedia στο internet διαπίστωσα ότι  : «Η λέξη Μεντρεσές προέρχεται εκ της αραβικής λέξης ντερς (μάθημα) και σημαίνει «μουσουλμανικό ιεροσπουδαστήριο». Σ΄ αυτό διδάσκονταν παλιότερα η ανάγνωση και η ερμηνεία του Κορανίου η μουσουλμανική κατήχηση, ιστορία και το θρησκευτικό δίκαιο. Οι σπουδαστές σ΄ αυτά λέγονταν «σοφτάδες», οι δε δάσκαλοι «μολάδες» ή «μουλάδες». Μετά τη Κεμαλική μεταρρύθμιση στη Τουρκία οι Μεντρεσέδες περιορίστηκαν στο ελάχιστο. Ανάλογα τέτοια ιεροσπουδαστήρια υπάρχουν στην Αίγυπτο και σε άλλες Μουσουλμανικές χώρες.»  Συνήθως ένας μεντρεσές αποτελούσε μέρος ενός ευρύτερου συγκροτήματος κτιρίων, αποτελούμενου από ένα τζαμί, ένα χαμάμ, ένα ιμαρέτ (πτωχοκομείο) κτλ.

Κόστος :  Η χρήση του ναργιλέ κοστίζει  12 τουρκικές λίρες (6 ευρώ) ενώ ο καφές και το τσάι  γύρω στις 4 λίρες.

ΑΝΤΙΓΡΑΦΩ  ΑΠΟ  ΤΗΝ  « Αυγή »  της Κυριακής και την στήλη περιδιαβάζοντας  του  Ανταίου  Χρυσοστομίδη
  • Ο Ανταίος Χρυσοστομίδης γεννήθηκε το 1952 στο Κάιρο της Αιγύπτου. Σπούδασε αρχιτεκτονική στη Ρώμη αλλά μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα στράφηκε στη δημοσιογραφία, το επάγγελμα του πατέρα του και του παππού του. Ταυτόχρονα άρχισε να μεταφράζει έργα Ιταλών συγγραφέων: έχει μεταφράσει πάνω από πενήντα μυθιστορήματα, διηγήματα και δοκιμιακά έργα. Για τη δραστηριότητά του αυτή το 2003 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο μετάφρασης, ενώ το 2004 το ιταλικό κράτος του απένειμε τον τίτλο του Ιππότη Εργασίας. Από το 1989 συνεργάζεται σε εβδομαδιαία βάση με την εφημερίδα Αυγή, ενώ από το 1998 είναι υπεύθυνος του τμήματος ξένης λογοτεχνίας των Εκδόσεων Καστανιώτη. 
 Κάνουμε κάποια γυρίσματα μπροστά στην Αγιά Σοφιά (  γίνεται ελληνικό ντοκιμαντέρ χωρίς σκηνές από την εκκλησία του Ιουστινιανού; δεν γίνεται   ). Κάνει πολύ κρύο, είναι ώρα φαγητού, οι τουρίστες έχουν αραιώσει. Ξαφνικά φτάνει ένα πούλμαν, το οποίο σταματά εκεί μπροστά και βάζει στη διαπασών κάτι ποντιακές μουσικές. Από το πούλμαν κατεβαίνουν καμιά εικοσαριά άνθρωποι, οι οποίοι, τυλιγμένοι στα παλτά και τα μπουφάν τους, αρχίζουν τον χορό. Ένας από την παρέα τραβάει βίντεο. Ξαφνικά καταλαβαίνουμε το μέγεθος της αντιστασιακής πράξης. Η παρέα αυτή των Ελλήνων ήρθε να χορέψει ποντιακούς χορούς μπροστά στην Αγιά Σοφιά και να απαθανατίσει την πράξη της στο βίντεο. Για να δείξει στους Τούρκους ότι εμείς, ως λαός, δεν είμαστε χαλβάδες. Περνάει ένα αμάξι της αστυνομίας. Τώρα θα γίνει επεισόδιο, σκεφτόμαστε. Τίποτα. Το αμάξι απομακρύνεται χωρίς να δώσει καμία σημασία στην παρέα των Ελλήνων. Μου φάνηκε σημαδιακό.  

 

Φτάσατε στο Eminönü  κοντά στη γέφυρα του Γαλατά ; επιβάλλεται να κάνετε μια στάση για να γευτείτε το  παραδοσιακό έδεσμα της Κωνσταντινούπολης …… Balik Ekmek (Μπαλίκ εκμέκ σημαίνει  στα τουρκικά σάντουιτς με  ψάρι ) . Ειδικά εξοπλισμένα με ψησταριά καΐκια βρίσκονται δεμένα στις προκυμαίες του Εμίνονου  και ψήνουν ασταμάτητα  παλαμίδες που βρίσκονται σε αφθονία  στα νερά του Βοσπόρου . Παίρνουν την ψητή παλαμίδα στη συνέχεια  και την τοποθετούν μέσα σε μια αφράτη φρατζόλα με  ντομάτα αρκετές ροδέλες  κρεμμυδιού και μαρούλι . Η  τιμή του σάντουιτς   δεν ξεπερνά τις 3 τουρκικές λίρες (1,50 ευρώ περίπου) . Σας προτείνουμε όμως να συνοδέψετε το σάντουιτς σας με ένα ποτήρι  τουρσί λαχανικών (semizotu) μέσα σε ένα ροζ χυμό από αραιωμένη πάπρικα , οι υπαίθριοι αραμπατζήδες που τα πωλούν  βρίσκονται δίπλα στα καΐκια και  η τιμή του δεν ξεπερνά τη 1,5  τουρκική λίρα .

 

Ονομάζεται   tantuni  (μοιάζει στην όψη με το Μεξικάνικο μπουρίτος) και είναι ένα από τα κλασικά Τουρκικά εδέσματα που αξίζει να δοκιμάστε αν βρεθείτε στην Κωνσταντινούπολη . Ας δούμε  λοιπόν  πως παρασκευάζεται και τι περιέχει  η γέμιση του , πρώτα ζεστάνουν  την λεπτή πίτα που λέγεται λαβάσι (όσοι  είναι  Πόντιοι θα το γνωρίζουν γιατί ακόμη και σήμερα φτιάχνουν  λαβάσια στα χωριά τους ) τοποθετούν επάνω της μικρά  ζεστά κομμάτια μοσχαρίσιου  η αρνίσιου κρέατος ,στη συνέχεια προσθέτουν  κρεμμύδια, μαϊντανό και ένα συνδυασμό μπαχαρικών, συμπεριλαμβανομένων κύμινο και κόκκινης πιπεριάς .Είναι  ένα απλό, αλλά νόστιμο έδεσμα και  σερβίρεται μόνο με  τη συνοδεία  πρασίνων καυτερών  πιπεριών (εδώ χρειάζεται νε έχετε δυνατό στομάχι!!! )  . Γενέτειρα του tantuni   είναι η Μερσίνα μια όμορφη πόλη  στις Μεσογειακές ακτές της Τουρκίας. Το καλύτερο ταντουνί θα το γευτείτε  σε σνακ-μπαρ και ταβέρνες   του Karaköy

 

 

Η  Αιγυπτιακή Αγορά( Misir Carsisi στα τουρκικά )  ή Αγορά των μπαχαρικών  όπως είναι γνωστή διεθνώς  βρίσκεται απέναντι από τη γέφυρα του Γαλατά, και  αποτελεί  επέκταση του γειτονικού Γενί Τζαμί, έτσι ώστε με την ενοικίαση των καταστημάτων να εξασφαλίζεται η απρόσκοπτη λειτουργία του  θρησκευτικού τεμένους  και να επιτελεί  το κοινωνικό του έργο. Την αγορά των μπαχαρικών  σχεδίασε   ο  αρχιτέκτονας   Koca Kasim Aga  και την  ολοκλήρωσε  ο Mustafa  το 1660. Στους πάγκους της αγοράς  θα  βρείτε έκτος  από μπαχαρικά , ξηρούς καρπούς , γλυκά , παστουρμάδες ,βότανα, και εξαιρετικά  λουκούμια σε απίθανες γεύσεις (μου έκαναν  περισσότερο εντύπωση τα λουκούμια  με γεύση ροδιού και τριαντάφυλλου πασπαλισμένα με  κόκκους μαύρου γλυκού πιπεριού)  . Αρκετά μαγαζιά έχουν και τα κλασικά σουβενίρ όπως ναργιλέδες ή τα παραδοσιακά οθωμανικά τάβλια. Βέβαια τα μπαχαρικά  στην αιγυπτιακή αγορά  είναι αρκετά ακριβά , συγκεκριμένα θυμάμαι πως  για  μερικά  γραμμάρια   μπαχαριών για μπιφτέκι  και  μπάρμπεκιου   πλήρωσα  25 ευρώ !!! Στην Αιγυπτιακή αγορά βρίσκεται και το  ιστορικό εστιατόριο   ”Pantelis”  που άνοιξε ο  Έλληνας Κωνσταντινουπολίτης Παντελής  το  1901 , σήμερα  βέβαια δεν ξέρω   αν οι ιδιόκτητες του  είναι ακόμα Έλληνες .  Σερβίρει τούρκικα και ελληνικά πιάτα, αλλά  η σπεσιαλιτέ του είναι το  λαυράκι στη λαδόκολλα. Είναι ακριβός στις τιμές του  ο Παντελής  αφού για ένα γεύμα  δυο ατόμων    με κρασί  θα πληρώσετε   περισσότερα από 130 ευρώ


Στην δυτική πλευρά των Βυζαντινών τειχών και χτισμένο  στον 4ο και 5ο λόφο της Κωνσταντινούπολης βρίσκεται η περιοχή του Φαναρίου ,  η γειτονιά των Ελλήνων από τα πρώτα χρόνια μετά την Άλωση . Ο πόλος γύρω από τον οποίο απλώθηκε αυτή η γειτονιά ήταν το Ελληνικό Ορθόδοξο Πατριαρχείο. Τον 17ο αιώνα, το Φανάρι έγινε η περιοχή της ανώτερης αστικής τάξης, η οποία άρχισε να κατασκευάζει τις πολυτελείς κατοικίες της με τις λαξευτές πέτρες και τον περίτεχνο διάκοσμο στις προσόψεις … Όμως κατά τον 19ο αιώνα, η κοινωνική δομή του συνοικισμού υπέστη μία ραγδαία μεταβολή. Οι προεξάρχουσες οικογένειες των Ελλήνων μετακόμισαν στα χωριά κατά μήκος του Βοσπόρου, όπως η Ταραμπιά και το Κουρούτσεσμέ. Μόνον οι υπάλληλοι, οι τεχνίτες και οι έμποροι έμειναν πίσω … Μετά το πρώτο κύμα μεταναστών στις αστικές περιοχές της Κωνσταντινούπολης, τα Πριγκιποννήσια, το Καντίκιοϊ και το Σισλί, στος τέλος του 19ου αιώνα, η δομή του πληθυσμού άρχισε να αλλάζει ραγδαία. Οι Έλληνες εγκατέλειψαν οριστικά και μαζικά την περιοχή το 1955, μετά τους υποκινούμενους από την τουρκική κυβέρνηση διωγμούς …. Από τότε η περιοχή εισήλθε σε μια περίοδο μεγάλης εγκατάλειψης και αυτή η παρακμή συνεχίζεται ως τις μέρες μας. Ορισμένα κτίρια είναι ήδη ερείπια , ένα σημαντικό ποσοστό βρίσκονται σε άθλια κατάσταση και άλλα έχουν  καταρρεύσει   στο πέρασμα των αιώνων . Οι κάτοικοι του Φαναρίου σήμερα είναι  μουσουλμάνοι  των φτωχών στρωμάτων  οι οποίοι πληρώνουν  πολύ χαμηλά ενοίκια για να μένουν εκεί και φυσικά δε διαθέτουν τους πόρους για να επισκευάσουν και να συντηρήσουν τα αποσαθρωμένα  και ετοιμόρροπα σπίτια .Περπατώντας στο Φανάρι  εκτός από το Οικουμενικό Πατριαρχείο  θα συναντήσετε πολλά ιστορικά κτίρια και Μονές όπως τη Μεγάλη του Γένους Σχολή, τη  Μαράσλειο σχολή, το Ιωακείμιο σχολείο (δίπλα από το Πατριαρχείο),την Παναγία Μουχλιώτισσα και πιο κάτω  την Παναγία Βλαχέρνα ένα από  τα πιο γνωστά προσκυνήματα της περιοχής  καθώς και τα Βυζαντινά τείχη  της Πόλης.

Info : Το νησί της  Χάλκης  έγινε  γνωστό  σε όλο το κόσμο  από τον αγώνα  που  κάνει το  Οικουμενικό Πατριαρχείο   για να ξανανοίξει την ομώνυμη  Θεολογική Σχολή   ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά ιδρύματα της Κωνσταντινούπολης . Κατεβαίνοντας από το πλοίο της γραμμής  βρισκόμαστε μπροστά στο λιμάνι  της Χάλκης  και στον κύριο οικισμό του νησιού. Στα δεξιά μας βρίσκεται ο μεγάλος λόφος όπου στη κορυφή του βρίσκεται η Μονή της Αγίας Τριάδας  και η  Θεολογική Σχολή του νησιού .  Ένας καλός τρόπος για  να  δείτε  το νησί είναι να πάρετε  παϊτόνι  από τη παραλία ή την κεντρική  πλατεία ,  και να θαυμάσετε όλα τα αξιοθέατα του νησιού: Το  «Χάλκη Παλάς» ένα παλιό  ελληνικό αρχοντικό που έχει γίνει ένα από τα ωραιότερα ξενοδοχεία του νησιού, το  Μοναστήρι του Χριστού , και τα πανέμορφα αρχοντικά που έφτιαξαν οι Έλληνες στο νησί.

H προκυμαία   του νησιού στα 1925.

H προκυμαία του νησιού στα 1925.

Info : Τα Πριγκηπονήσια είναι ένα σύμπλεγμα εννέα νησιών που βρίσκονται κοντά στην πόλη της Κωνσταντινούπολης, στην θάλασσα του Μαρμαρά. Το μεγαλύτερο από αυτά είναι η Πρίγκηπος , ενώ ακολουθούν, η Χάλκη στην οποία βρίσκεται και η ομώνυμη θεολογική σχολή , η Αντιγόνη και η Πρώτη.  Στα νησάκια αυτά υπήρχε μια από τις μεγαλύτερες Ελληνικές κοινότητες της πόλης. Από τον 19ο αιώνα  οι Έλληνες της  Κωνσταντινούπολης  και άλλοι πλούσιοι κάτοικοι της  έκτισαν εδώ  πολλά όμορφα αρχοντικά τα οποία  σώζονται  μέχρι σήμερα (τα περισσότερα τουλάχιστον) .

ΠΡΙΓΚΗΠΟΣ (BÜYÜKADA  στα Τουρκικά )

Η σημερινή ονομασία προήλθε από την εποχή που το μεγαλύτερο νησί υπήρξε ιδιοκτησία του βυζαντινού πρίγκιπα  Ιουστίνου Κουροπαλάτη, στα 569 μ.Χ., ο οποίος έκτισε και ανάκτορο σε αυτό. Έκτοτε το νησί ονομάστηκε «Νήσος του Πρίγκηπος» και κατ’ επέκταση τα γύρω νησιά «Πριγκηπόνησα». Πλήθος πριγκίπων και βυζαντινών αξιωματούχων κατέφευγαν στα ειδυλλιακά αυτά νησιά για ξεκούραση και  συλλογισμό.  Στη Πρίγκιπο  θα θαυμάσετε τα υπέροχα  αρχοντικά των Ελλήνων με την μοναδική  αρχιτεκτονική τους αφού προηγουμένως νοικιάσετε μια άμαξα (με δυο άλογα ….που λέει και το γνωστό  τραγούδι ) μια και   απαγορεύεται στο νησί  η κίνηση μηχανοκίνητων οχημάτων, υπάρχει βέβαια και η  επιλογή του ποδηλάτου .Στη Πρίγκηπο   σήμερα θα βρείτε το κτίριο του παλαιού ξύλινου Ορφανοτροφείου που βρίσκεται στο κέντρο του νησιού και σε μικρή απόσταση από το Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά. Μέχρι και το 1964 φιλοξενούσε παιδικές κατασκηνώσεις καθώς και άπορα παιδιά της Ελληνικής Μειονότητας της Πόλης.  Επιβάλλεται να επισκεφτείτε  τον  Άγιο  Γεώργιο τον Κουδουνά που  είναι ο  θαυματουργός Άγιος της Πριγκήπου και πιστεύουν σε αυτόν όλοι Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι , που συρρέουν κατά χιλιάδες  με τα τάματα τους  στα τέλη Απριλίου στο πανηγύρι της Μονής  . Αποτελεί ένα από τα πιο όμορφα και ειδυλλιακά μέρη πάνω στο νησί ενώ η θέα που θα δείτε εντυπωσιάζει.
Λειτουργεί κάθε Κυριακή και σε όλες τις μεγάλες αργίες.

ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΤΕ
Για να φτάσετε στα νησιά, μπορείτε να πάρετε ένα φέρρυ από την Ευρωπαϊκή  (Sirkeci/Eminönü, Kabataş και Yenikapı) και την Ασιατική (Bostancı και Kartal) πλευρά της Κωνσταντινούπολης.

 

To   Μεγάλο Παζάρι  στις αρχές του 19ου αιώνα

To Μεγάλο Παζάρι στις αρχές του 19ου αιώνα


 Το Kapalıçarşı  που σημαίνει  στα τουρκικά καλυμμένο παζάρι  είναι μια από τις μεγαλύτερες και παλαιότερες  σκεπαστές  αγορές στον κόσμο, με περισσότερες από 58 καλυμμένες οδούς και πάνω από 1.200 καταστήματα  που προσελκύουν  400.000 επισκέπτες  καθημερινά. Η πρώτη  κατασκευή  του Kapalıçarşı  ξεκίνησε  μεταξύ 1455 και  1461 ύστερα από   διαταγή του  Μωάμεθ του Πορθητή. Η αγορά μεγάλωσε κατά  την διάρκεια του 16ου αιώνα, από τον  Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή , και το 1894 αποκαταστάθηκαν οι ζημιές που υπέστη από ένα σεισμό.

Στην  αγορά θα βρείτε κοσμήματα, σουβενίρ, ναργιλέδες, μπρίκια, καρυκεύματα, χαλιά αλλά και δερμάτινα ή ρούχα και παπούτσια.    Να είστε προετοιμασμένοι να αποφύγετε  τους πολλούς κράχτες αν δεν θέλετε να ψωνίσετε  θα σας μιλάνε  σπασμένα  Ελληνικά φωνάζοντας σας  μπατζανάκη , Γιώργο , Ελένη ,  αν  όμως αποφασίσετε να αγοράσετε  κάτι που σας χτύπησε στο μάτι  μην ξεχάσετε  να τους κάνετε παζάρι (είναι μια συνήθεια  πολλών αιώνων στη  Πόλη )  θα μπορέσετε να ρίξετε την τιμή του κατά  20% περίπου  

Kalpakçılar Cad. Sorguçlu Han. No:22  Kapalıçarşı Beyazıt   ( Είναι ανοιχτό κάθε μέρα από τις 7 το πρωί  έως τις 10 το βράδυ)

 

 Ιπτάμενους Δερβίσηδες  θα σας προτείνουν πολλοί να δείτε  στη Κωνσταντινούπολη  αλλά οι αυθεντικοί  βρίσκονται  στο μοναστήρι των Μεβλεβί  στο τέρμα της Ιστικλάλ τσαντεσί και  αριστερά της πλατείας Τουνέλ . Εκεί θα τους δείτε να χορεύουν τον περιστρεφόμενο χορό τους «Σεμά» , που είναι ο  χορός  της απόλυτης μέθεξης και της ένωσης του Δερβίση με τον Θεό. Με τα χέρια ανοιχτά σαν φτερούγες, την παλάμη του δεξιού χεριού στραμμένη προς τον ουρανό και του αριστερού προς τη γη, με το κεφάλι ελαφρά γερμένο προς τον δεξιό ώμο, οι Δερβίσηδες περιστρέφονται γύρω από τον εαυτό τους υπό τους ήχους παραδοσιακών θρησκευτικών μουσικών, ενώ ταυτόχρονα κινούνται κυκλικά σε όλη τη σκηνή.  Το τάγμα των Δερβίσηδων Μεβλεβί ή τάγμα των Περιδινούμενων Δερβίσηδων, όπως είναι ευρύτερα γνωστό είναι το σημαντικότερο από τα μοναστικά τάγματα του Ισλάμ, η μυστικιστική παράδοση του οποίου περικλείει όλη τη φιλοσοφία του Σουφισμού, και ιδρυτής του υπήρξε ο Πέρσης ποιητής και φιλόσοφος  Τζελαλουντίν Ρουμί.

 

Το τάγμα των Μεβλεβί  και τους Ιπτάμενους Δερβίσηδες θα τους βρείτε στη  Πλατεία   Τουνέλ και στην  οδό  GalipDedeCad. 15 .