Αρχείο για Ιουλίου, 2014

07c6751b2f4839ea91b45d20fec52ba8Το βυζαντινό λιμάνι της Κωνσταντινούπολης ,το οποίο έφερε στο φως η ανασκαφή στο Γενίκαπι που έγινε από 50 ειδικούς και 750 εργάτες . Ένα από τα μεγαλύτερα αρχαιολογικά προγράμματα στον κόσμο . Πρόκειται για την αποκάλυψη του λιμανιού της Κωνσταντινούπολης στο Γενίκαπι, στα νότια της ιστορικής χερσονήσου όπου ήταν κτισμένη στην αρχαιότητα η αποικία των Μεγαρέων Βυζάντιο και όπου τον 4ο αιώνα ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ίδρυσε την πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ένα τεράστιο άρθρο με τον τίτλο «Υπό την Κωνσταντινούπολη» αφιερώνει το περιοδικό «Αρκεόλοτζι», του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου της Αμερικής, φέρνοντας στο φως τις εντυπωσιακές ανακαλύψεις. Πενήντα αρχαιολόγοι και 750 εργάτες ανέσκαψαν με βάρδιες 24 ώρες το 24ωρο, επτά ημέρες την εβδομάδα, μια έκταση που αντιστοιχεί με δέκα οικοδομικά τετράγωνα μιας πόλης δίνοντας την εικόνα εξερευνητικής αποστολής του περασμένου αιώνα. Το εύρημα είναι η αρχαιότερη εγκατάσταση της Κωνσταντινούπολης, το πιο πρώιμο γνωστό τείχος της πόλης, 22 ναυάγια πλοίων, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνονται και τα παλαιότερα βυζαντινά πλοία που έχουν ανευρεθεί μέχρι τώρα. Μερικοί υποστηρίζουν ότι είναι ο μεγαλύτερος ενάλιος αρχαιολογικός χώρος που έχει βρεθεί ποτέ.

«Εργοτάξιο»

Η ανασκαφή έγινεσε μεγάλες τάφρους, οι βαθύτερες των οποίων είναι γεμάτες νερό καθώς βρίσκονται κάτω από το επίπεδο της θάλασσας. Άλλωστε η περιοχή του βυζαντινού λιμανιού της Κωνσταντινούπολης βρίσκεται πια στην ξηρά, καθώς η γη έχει επεκταθεί μέσα στη θάλασσα εξαιτίας των προσχώσεων πολλών αιώνων. Η περιοχή της ανασκαφής προβλέπεται να γίνει ο σπουδαιότερος συγκοινωνιακός κόμβος της Πόλης. Μια νέα υπόγεια γραμμή του μετρό που θα ενώνει τα ανατολικά με τα δυτικά προάστια της πόλης θα έχει στο σημείο αυτό τον κεντρικό σταθμό της στο επίπεδο του εδάφους και θα συνδέεται με όλες τις μεταφορικές γραμμές. Αλλά και πριν από 1.700 χρόνια η περιοχή αυτή ήταν ένας συγκοινωνιακός κόμβος, το πρώτο λιμάνι της Κωνσταντινούπολης. Όλο το εμπόριο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, από το κρασί και το λάδι μέχρι τα φορτία του σταριού από την Αλεξάνδρεια διακινούνταν μέσω αυτού του λιμανιού. Επικεφαλής του μεγάλου αυτού αρχαιολογικού προγράμματος ήταν ο Ισμαήλ Καραμούτ, διευθυντής του Αρχαιολογικού Μουσείου της Κωνσταντινούπολης. Εξαιτίας της κλίμακας της ανασκαφής υπάρχουν πολλοί συνεργάτες, αρχαιολόγοι και επιστήμονες άλλων ειδικοτήτων (συντηρητές, αρχιτέκτονες, γεωλόγοι κ.λπ.) του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης και του Ινστιτούτου Ναυτικής Αρχαιολογίας του Τέξας, το οποίο έχει εδώ και δεκαετίες συνεργασία με την τουρκική Αρχαιολογική Υπηρεσία και στο οποίο άλλωστε οφείλονται σπουδαίες υποβρύχιες αρχαιολογικές έρευνες στην Τουρκία και η κατασκευή του Μουσείου Εναλίων Αρχαιοτήτων στην Αλικαρνασσό.
«Γνωρίζαμε από αρχαίες πηγές ότι κάπου εδώ γύρω υπήρχε λιμάνι, αλλά δεν ξέραμε ακριβώς πού», διευκρινίζει ο κ. Καραμούτ, που έχει μπει στο στόχαστρο των εταιρειών που έχουν αναλάβει το μεγάλο δημόσιο έργο επειδή αρνείται να επισπεύσει την αρχαιολογική έρευνα για να αρχίσουν οι εκσκαφές. «Η Κωνσταντινούπολη έχει ηλικία 2.800 ετών αλλά ταυτόχρονα είναι και μια ζωντανή πόλη. Κάθε ανασκαφή, είτε γίνεται για ένα μικρό οικοδόμημα είτε για ένα τεράστιο πρόγραμμα όπως αυτό στο Γενίκαπι, είναι ένα παράθυρο στο παρελθόν αυτής της πόλης.

07c6751b2f4839ea91b45d20fec52ba8

Η ανασκαφή στο Γενίκαπι ξεκίνησε από το δυτικό άκρο. Ήρθε στο φως ένας λαβύρινθος αρχαίων τοίχων και δωματίων διαφόρων εποχών. Μία από τις σπουδαιότερες ανακαλύψεις είναι μια σειρά από ασβεστολιθικούς ογκόλιθους που έχουν ταυτισθεί με την προβλήτα που προστάτευε το πρώτο λιμάνι της πόλης και εκτεινόταν κατά μήκος της αρχικής ακτογραμμής δημιουργώντας μια ορθή γωνία και προστατεύοντας την παραλία από τον ποταμό Λύκο (σημερινός Μπαϊράμπασα) που χυνόταν στη θάλασσα. Αυτή η ορθή γωνία ήταν καθοριστική στην κατανόηση όλης της περιοχής. Οτιδήποτε υπάρχει στο Γενίκαπι ανατολικά αυτής της σειράς των λίθων είναι το παλιό λιμάνι. Η περιοχή στα δυτικά είναι μικρότερη αλλά εκεί έχει αποκαλυφθεί ένα πρώιμο τείχος, πιθανότατα τμήμα του αρχικού τείχους της Πόλης. Επειδή κανένα άλλο τμήμα αυτού του τείχους δεν έχει εντοπισθεί οπουδήποτε αλλού δεν υπάρχει συγκριτικό υλικό και υπάρχει μεγάλη δυσκολία να χρονολογηθεί. Αιώνες αργότερα, η περιοχή χρησιμοποιήθηκε ως βυζαντινό οστεοφυλάκιο και αργότερα ως βυρσοδεψείο. Εδώ ήλθε στο φως και ένα μακάβριο εύρημα: 15 ανθρώπινα κρανία πεταμένα σε ένα πηγάδι. Εγκληματίες που εκτελέστηκαν, λένε οι αρχαιολόγοι. Λίγο πιο πέρα σε μια βαθιά τάφρο γεμάτη νερό έχει ανευρεθεί ναυάγιο του 7ου αιώνα μ.Χ. που ακουμπάει σ’ αυτό που ήταν στην εποχή του ο βυθός της θάλασσας. Η ανασκαφή εδώ γίνεται μέσα στο νερό γιατί έτσι διατηρούνται τα οργανικά κατάλοιπα. Στο κέντρο αυτού του τεράστιου ανασκαφικού χώρου τα κοντέινερ έχουν μετατραπεί σε εργαστήρια συντήρησης και μελέτης των ευρημάτων, που είναι κεραμική, λυχνάρια, κόκαλα ζώων και ψαριών, μικρά αντικείμενα από ζάρια μέχρι κουμπιά, δερμάτινα σανδάλια, ξύλινες κτένες. Σε ένα από τα παπούτσια φαίνεται μια επιγραφή στα ελληνικά που λέει: «Χρησιμοποίησέ το εν υγεία, κυρία, να είσαι όμορφη και ευτυχισμένη και να το φοράς». Πολλά από τα αντικείμενα που ανευρέθηκαν στον βυθό του λιμανιού είναι ναυτικός εξοπλισμός. Λίθινες άγκυρες έχουν βρεθεί σε πολλά μέρη, αλλά ήταν άγνωστος ο τρόπος της εξάρτησής της. Όχι πια, χάρη στα εξαιρετικά δείγματα του Γενίκαπι, όπου βρέθηκαν ακόμη και τα σχοινιά με τα οποία ήταν δεμένες. Λίγο πιο πέρα βρέθηκε ένα ναυάγιο του 9ου αιώνα. Μια φορτηγίδα που μετέφερε τα εμπορεύματα στα εμπορικά πλοία τα οποία ήταν αραγμένα στα βαθιά βρέθηκε γεμάτη από αμφορείς οίνου και λαδιού. Οι περισσότεροι έχουν αφαιρεθεί για να φανεί το ξύλινο σκαρί. Σ αυτό βρέθηκε και ένα καλάθι με κεράσια που διατηρούνται σχεδόν άθικτα εδώ και μια χιλιετία. Σε μια πλημμυρισμένη από νερό τάφρο ο αρχαιολόγος Μεχμέτ Αλί Πολάτ βρήκε δύο εκπληκτικές κατασκευές από καλάμια της προϊστορικής εποχής. Είναι ένα εύρημα που ανεβάζει δυναμικά τη χρήση της περιοχής της Κωνσταντινούπολης από τον 7ο αιώνα π.Χ., που ήταν μέχρι τώρα, στο τέλος της 6ης χιλιετίας π.Χ. Μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού οι αρχαιολόγοι είχαν φέρει στο φως στο Γενίκαπι περί τα 22 ναυάγια. Βάρκες, φορτηγίδες, μεγαλύτερα και μεγάλα πλοία. Σε κανένα άλλο μέρος, ούτε καν στη Μασσαλία στη Νότια Γαλλία ή στην Πίζα της Ιταλίας δεν έχουν έλθει στο φως σε μια ανασκαφή τόσο πολλά αρχαία ναυάγια. Το σπουδαίο είναι ότι από αυτήν την ανασκαφή υπάρχει πλέον πλήρης εικόνα των σκαφών που χρησιμοποιούνταν σε ένα μεγάλο λιμάνι, όπως αυτό. Και βέβαια είναι τεράστια η γνώση που αποκτήθηκε από τους τρόπους και τις μεθόδους ναυπήγησης από την αρχαιότητα μέχρι τους μεσαιωνικούς χρόνους. Στη σπουδαία αυτή ανασκαφή έχει επιστρατευθεί και το βαρύ πυροβολικό της τουρκικής ναυτικής αρχαιολογίας: ο Τζεμάλ Πουλάκ. Ο τομέας του περιέχει πολλά ναυάγια το ένα πάνω στο άλλο. Ένα εμπορικό πλοίο με φορτίο αμφορέων με κρασί, ένα άλλο, διπλάσιο σε μήκος από το προηγούμενο με κουπιά δεν ήταν εμπορικό πλοίο, είναι μάλλον γαλέρα, ίσως το πρώτο βυζαντινό πλοίο που έρχεται στο φως. Όταν ολοκληρωθούν οι ανασκαφές η περιοχή θα μετατραπεί σε αρχαιολογικό πάρκο. Η αίσθηση είναι ότι ο σύγχρονος συγκοινωνιακός κόμβος δεν θα αποτραπεί αλλά ότι τα αρχαία και βυζαντινά ευρήματα θα ενταχθούν στη λειτουργία του, όπως ακριβώς έγινε με το Μετρό της Αθήνας.

Σοφία Ταράντου

 

Yenikapi_-Ship-general-342

ΜΙΑ ΘΕΟΜΗΝΙΑ

Στο ανατολικό άκρο του βυζαντινού λιμανιού τα ευρήματα είναι μάρτυρες μιας αρχαίας καταστροφής. Δεκαπέντε πλοία, ανάμεσά τους και τα δύο που ανασκάπτει ο Πουλάκ, έχουν βυθισθεί ταυτόχρονα, εκεί γύρω στο 1000 μ.Χ. Το λιμάνι είναι ακριβώς απέναντι από το ρήγμα της Ανατολίας, που δίνει μεγάλους σεισμούς και σε ευθεία γραμμή απέχει από αυτό περί τα 12 μίλια. Μπορεί ένα τσουνάμι να προκάλεσε αυτή τη ναυτική τραγωδία; Παρ όλο που αυτό θα μπορούσε να είναι η αιτία, δεν υπάρχουν άλλες αναφορές από ισχυρό σεισμό στην Κωνσταντινούπολη εκείνη την εποχή. Και οι σεισμοί στην Κωνσταντινούπολη είναι γνωστοί είτε από τα αρχεία είτε από τις επισκευές σε αρχαία και βυζαντινά κτίρια. Ο Πουλάκ πιστεύει ότι πρόκειται για μια τρομερή καταιγίδα, μια θεομηνία. Και τεκμηριώνει την άποψή του αναλύοντας το περίγραμμα του λιμανιού και τη διασπορά των ναυαγίων σ’ αυτό. Το παλαιότερο ναυάγιο, αυτό του 4ου ή 5ου αιώνα βρίσκεται στο δυτικό άκρο του λιμανιού. Όσο προχωρούμε προς ανατολικά τα ναυάγια γίνονται νεότερα: του 7ου αιώνα, του 9ου και η συγκέντρωση των ναυαγίων του 1000. Ο Πουλάκ πιστεύει ότι όταν κατασκευάστηκε η προβλήτα οι προσχώσεις του ποταμού Λύκου γέμισαν τον πυθμένα του λιμανιού ξεκινώντας από τα δυτικά. Η είσοδος του λιμανιού ήταν ανατολικά και εκεί τα νερά έμειναν βαθιά, αλλά εκεί υπήρχε μικρότερη ασφάλεια για τα πλοία. Όταν συνέβη η θεομηνία τα πλοία αναζήτησαν ασφάλεια μπαίνοντας προς το δυτικό άκρο του λιμανιού, αλλά εκεί ήταν ρηχά και παρασυρμένα από τα κύματα και τον αέρα τα 15 πλοία βυθίστηκαν, αφήνοντας στους αιώνες «τη μεγαλύτερη ναυτική αρχαιολογική ανακάλυψη όλων των εποχών» όπως την έχει χαρακτηρίσει ο Τζιμ Ντελγκάντο του Ινστιτούτου Ναυτικής Αρχαιολογίας του Τέξας.
Πηγή : http://constantinoupoli.com

 

cf80cebbcebfceafcebf

 

istanbul_3-26b6a27ea06baecae14ea5063be6556411729caa-s6-c30-700x524

 

wreck003

 

yene1

get.phpVitti, Mario, 1926-. Η πόλη όπου γεννήθηκα : Ιστανμπούλ 1926-1946 / Mario Vitti • μετάφραση Λένα Καλλέργη. – 1η έκδ. – Αθήνα : Γαβριηλίδης, 2013. – 205σ. • 16×12εκ. Πρόλογος: Πέτρος Μάρκαρης Γλώσσα πρωτοτύπου: ιταλικά
Τίτλος πρωτοτύπου: Istanbul nella memoria: Saggi di Greco Moderno

************************************************

Ο διακεκριμένος νεοελληνιστής Μάριο Βίττι (1926), γιος ενός Ιταλού χρηματιστή ο οποίος καταγόταν από τη Γένοβα, με προγόνους από τη Χίο, και μιας Ελληνίδας –«για την ακρίβεια “Ρωμηάς”, όπως όλοι οι απόγονοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας»–, με προγόνους από το Φανάρι, έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στην προπολεμική ατμόσφαιρα και στο πολυεθνικό περιβάλλον της Κωνσταντινούπολης, αποτελούμενο από Εβραίους, Αρμένιους, Ρωμηούς και Λεβαντίνους, συμπεριλαμβανομένων και των Τούρκων της Κωνσταντινούπολης. Θαλερός πρεσβύτης ο Μάριο Βίττι επιστρέφει στη γενέθλια πόλη του μέσα από τις σελίδες του εν λόγω βιβλίου, που χωρίζεται σε δύο μέρη. Οπως σημειώνει ο ίδιος στο εισαγωγικό σημείωμα της έκδοσης «το πρώτο μέρος των σελίδων αυτών έχει γραφτεί με μεγάλο κέφι, σχεδιάζοντας μια εκδρομή με όλη μου την οικογένεια στα λιμέρια όπου πέρασα τα παιδικά μου χρόνια στην Πόλη: κάτι σαν οδηγός για τα παιδιά και τα εγγόνια μου, χωρίς καμιά φιλοδοξία να κάνω λογοτεχνία. Το δεύτερο μέρος έχει γραφτεί μετά το ταξίδι, που έγινε άνοιξη του 2008, και αφορά πρόσωπα, τόπους και λέξεις που μου ήρθαν στο νου με το ταξίδι». Ο Μάριο Βίττι ανατρέχει στους τόπους της παιδικής του ηλικίας με συγκαλυμμένη συγκίνηση και τρυφερότητα. Η ήρεμη, αυτοβιογραφική αφήγηση, χωρίς ίχνος νοσταλγίας, ανασύρει μνήμες και βιώματα μιας εποχής κατά την οποία παρά τη μειονοτική κοινωνική σύνθεση του ενός εκατομμυρίου κατοίκων της Κωνσταντινούπολης, τον εθνικισμό και την ανασφάλεια η ζωή ήταν φαινομενικά ανέμελη και πολυτελής. (Στην ιδιάζουσα αυτή κατάσταση αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ο Πέτρος Μάρκαρης που υπογράφει τον πρόλογο του βιβλίου). Η οικογένεια και το οικογενειακό δέντρο, ο πατέρας και η μητέρα, παππούδες και γιαγιάδες, θείες, νταντάδες και γκουβερνάντες, οικογενειακοί φίλοι, το εύπορο και αστικό περιβάλλον του σπιτιού, η συνοικία του Πέρα, οι δρόμοι, τα μαγαζιά και τα κτίρια της Πόλης, οι αδελφές Βερνουδάκη, στις οποίες ανήκε η πολυκατοικία που κατοικούσε η οικογένεια, τα χαμάμ και η θέα των γυμνών γυναικών, τα μοναχικά παιδικά παιγνίδια, οι απαράμιλλες πάστες του ζαχαροπλαστείου Λεμπόν, η πρώιμη αγάπη στη φωτογραφία, η ανάμνηση της εικόνας του Λεβ Τρότσκι στον κήπο μιας βίλας κατά τον πρώτο χρόνο της εξορίας του, οι κατοικίες παραθερισμού στην Πρίγκηπο, οι εξοχές και ο Βόσπορος, η κηδεία του Κεμάλ Ατατούρκ, τα μαθήματα ελληνικών και ζωγραφικής, το ιταλικό δημοτικό σχολείο στο οποίο φοίτησε ο συγγραφέας, οι αγαπημένοι του καθηγητές Τζουζέπε Μαρίνο και ο χαλκέντερος Δημήτρης Μάνος, ο ιταλικός φασισμός και ο μακρινός απόηχος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που γίνεται κάπου αλλού, τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα, τα διαβάσματα (γαλλική ποίηση και φιλοσοφία, ως επί το πλείστον), το πάθος για τα γράμματα, το γράψιμο και οι πρώτες δημοσιεύσεις στην ελληνική γλώσσα στο θρυλικό περιοδικό της εποχής «Λόγος» (το οποίο εξέδιδε ο Γιάννης Χαλκούσης, αδελφός της αείμνηστης ηθοποιού Ελένης Χαλκούση), είναι μόνο μερικές από τις χαρακτηριστικές μνήμες και εικόνες στην αποσπασματική και συνειρμική αφήγηση του συγγραφέα. Η ανάμνηση ενός κόσμου που έχει χαθεί οριστικά.
                                ΧΩΡΙΣ  ΝΟΣΤΟ

Θα μπορούσε άραγε να υπάρξει νόστος; Οχι, απαντάει κατηγορηματικά ο Μάριο Βίττι, ο οποίος, αλίμονο, δεν τρέφει καμία αυταπάτη για το πέρασμα του χρόνου και την τύχη των πραγμάτων. «Στη δική μου περίπτωση, δεν έχει νόημα. Να γυρίσω πού; Η Πόλη για μένα, τα σπίτια, οι δρόμοι, τα μαγαζιά, οι άνθρωποι του Πέρα, βρίσκονται όλα τους αλλού. Σήμερα, η ανθρώπινη μάζα που έχει μπει στη θέση των κατοίκων ενός άλλου καιρού, κι έχουν βολευτεί, χωρίς να το καλοσκεφτούν, σ’ αυτόν τον αστικό περιέκτη που έμεινε άδειος από κείνους που τον εγκατέλειψαν για να σωθούν, είναι για μένα, ανθρωπολογικά και κοινωνιολογικά, ασύμβατο με την προηγούμενη πραγματικότητα. Έτσι κι αλλιώς δεν θα επέστρεφα με κανέναν τρόπο για να ζήσω στην πόλη εκείνη που διατηρώ στη μνήμη, όπου με έσπειρε η μοίρα το 1926».

Πηγή : http://constantinoupoli.com

 

VITTI-εξωφυλλο

BeFunky_IMG_1131.jpgInfo : Νομίζω δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις για τη Μαρία Εκμεκτσίογλου είναι ήδη γνωστή στο πανελλήνιο μέσα από την εκπομπή της στο MEGA , αλλά και στους γαστρονομικούς κύκλους της Κωνσταντινούπολης χάρη στο εστιατόριο που διατηρεί στη συνοικία του Etiler «Ο κήπος της Μαρίας-Maria’nın Bahçesi», που έφερε ξανά ύστερα από πολλά χρόνια την ελληνική κουζίνα στη Πόλη. Βέβαια η δράση της Μαρίας δεν σταματά εδώ, είναι ένα άτομο πολυτάλαντο και πολυάσχολο διδάσκει την «καταγωγή των τροφών» στο Πανεπιστήμιο του Οκάν , ενώ διατηρεί το δικό της μαγειρικό σόου στον τηλεοπτικό σταθμό Turkmax . Την έχουν αποκαλέσει «σύγχρονη Λωξάνδρα» και όχι άδικα , είναι γέννημα θρέμμα της Κωνσταντινούπολης και αυτή τη στιγμή είναι η μοναδική γυναίκα σεφ και ιδιοκτήτρια εστιατορίου στην γείτονα χώρα . Ο «Κήπος της Μαρίας» έγινε πια το meeting – point όλων των Ελλήνων που επισκέπτονται τη Πόλη και έχει καταφέρει επάξια να αναρριχηθεί στη πρώτη πεντάδα των 10 καλύτερων εστιατόριων σύμφωνα με την εφημερίδα «Χουριέτ» . Πριν από μερικές ημέρες βρεθήκαμε στο εστιατόριο της Μαρίας για να δοκιμάσουμε τις δημιουργίες της , βέβαια η ίδια δεν ήταν εκεί απουσίαζε στη Κω για την παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου της . Διαλέξαμε να δοκιμάσουμε σις κεμπάπ με συνοδεία μιας νοστιμότατης σος , σαχανάκι χουνκιάρ μπεγιεντί με κεφτεδάκια από πάνω , και ένα πήλινο με κεμπάπ λαχανικών . Όλα τα παραπάνω πιάτα τα συνοδεύσαμε με φρεσκότατες σαλάτες από τον κήπο της Μαρίας που βρίσκεται πίσω από το εστιατόριο και καλλιεργεί τα περισσότερα λαχανικά που χρησιμοποιεί στη κουζίνα της . Κορυφαία επιλογή η σαλάτα του Πασχάλη με ντομάτα, αγγουράκι , σέσκουλο, μαρούλι, ροδάκινο , φέτες πράσινου μήλου και ρόγες μοσχάτου σταφυλιού. Για συνοδευτικά επιλέξαμε τα ντολμαδάκια της Μαρίας γεμάτα μυρωδικά και τη μελιτζάνα με τα λιωμένα τυριά . Για επιδόρπιο επιλέξαμε ένα άφθαστο ρεβανί με μαστίχα Χίου και μυρωδάτη πορτοκαλόπιτα .

Tips : «Maria’nın Bahçesi Akatlar Mah. Zeytinoğlu cad. Yeşim sok. No:7 Etiler- Istanbul Τηλ : +90 212 352 26 26

Highlights : Είχαν ρωτήσει τη Μαρία Εκμεκτσίογλου σε μια συνέντευξη της αν ως οικοδέσποινα θα μπορούσε να στήσει ένα δείπνο με φανταστικούς καλεσμένους, και τι θα τους σέρβιρε , μου άρεσε πολύ η απάντηση που έδωσε την οποία σας παραθέτω . « Θα τους σέρβιρα χελιδονόψαρο με σος εστραγκόν και σούπα από το κεφάλι του ψαριού στον Άλφρεντ Χίτσκοκ, στον Χάμφρεϊ Μπόγκαρντ και στον Φρανς Κάφκα. Ειδικά για τον τελευταίο θα ήθελα να του γλυκάνω τη ψυχή με κάτι τόσο απλό, καθημερινό, μα και υποεκτιμημένο, με ένα πιάτο φαγητό, μπολιασμένο με το πιο σπάνιο και πολύτιμο υλικό, που δεν καλλιεργείται σε κήπους και δεν φυτρώνει σε απόκοσμες βουνοπλαγιές, δεν πουλιέται, ούτε αγοράζεται, αλλά φύεται μόνο στις ψυχές των ανθρώπων: την αγάπη» !!!!!

 

BeFunky_IMG_1046.jpg

BeFunky_IMG_1049.jpg

BeFunky_IMG_5883.jpg

BeFunky_IMG_1071.jpg

BeFunky_IMG_1088.jpg

BeFunky_IMG_1094.jpg

BeFunky_IMG_1101.jpg

BeFunky_IMG_1103.jpg

BeFunky_IMG_1106.jpg

BeFunky_IMG_1112.jpg

BeFunky_IMG_1113.jpg

BeFunky_IMG_1127.jpg

BeFunky_IMG_1129.jpg

BeFunky_IMG_1131.jpg